Είναι θετική η επαναφορά του Πατριωτισμού στο ΠΑΣΟΚ από τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Στις 20 Θέσεις για το ΠΑΣΟΚ και τη Χώρα, η Νο6 θέση αναφέρει:
"Θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ πατριωτικό που ξέρει να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του ελληνισμού στον 21ο αιώνα με αίσθημα εθνικής ευθύνης και αποτελεσματικότητα. Που αντιλαμβάνεται ότι πατριωτικό καθήκον είναι αφενός η σθεναρή αντιμετώπιση των εξωτερικών κινδύνων και αφετέρου η υπεράσπιση της γλώσσας, της παράδοσης, της πολιτιστικής κληρονομιάς και του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας." (ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ).
Μέχρι τώρα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είχε απεμπολήσει τον πατριωτικό χαρακτήρα του κόμματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου για χάρη "εκσυγχρονιστικών" αντιλήψεων οπαδών του εθνομηδενισμού και της πολυπολιτισμικότητας. Αυτό έδειξε άλλωστε το εθνομηδενιστικό ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ της έκτης Δημοτικού που δρομολόγησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά την απαράδεκτη συμφωνία Γιώργου Παπανδρέου-Τζεμ, και το οποίο αναγκάστηκε να αποσύρει η ΝΔ τώρα μετά τις μεγάλες αντιδράσεις του ελληνικού λαού, και την παταγώδη αποτυχία της πρώην υπουργού Παιδείας Μαριέττας Γιαννάκου να επανεκλεγεί βουλευτής.
Ενώ ο υγιής πατρωτισμός είχε δυσφημηθεί από ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Μπίστης, Δαμανάκη κλπ) ως φασισμός και εθνικισμός, δίνοντας την ευκαιρία να εγκλωβιστούν αγνοί πατριώτες και δημοκράτες από το συνονθύλευμα του κ.Καρατζαφέρη που καπηλεύεται τον πατριωτισμό και την Ορθοδοξία.
Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι θέτει το θέμα της υπεράσπισης της ελληνικής γλώσσας, της παράδοσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας. Λέει όχι δηλαδή στην πολτοποίηση εθνών και πολιτισμών που προωθεί η Νέα Τάξη Πραγμάτων και τα ντόπια "αριστερά" φερέφωνά της.
Βέβαια από την παρουσίαση αυτών των θέσεων, μέχρι την υιοθέτησή τους από το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Τετάρτη, 03 Οκτωβρίου 2007
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
5 σχόλια:
... η "παράδοση" και η "πολιτιστική κληρονομιά" είναι πράγματα -φαντάσματα και έτσι εύκολα χειραγωγήσιμα από προπαγανδιστές.
πρόσεξε πολιτιστική κληρονομιά είναι ο Παπαδιαμάντης, αλλά είναι και ο Εμπειρίκος και όποιος ήθελε να είναι Παπαδιαμάντης ή Εμπειρίκος σήμερα...
Μα γι' αυτό κάνω αναφορά στον Καρατζαφέρη και την καπηλεία που κάνει για τον πατριωτισμό και την Ορθοδοξία.
Ασφαλώς μπορεί κάθετί στη πολιτική να γίνει βορά των προπαγανδιστών.
Αρκεί να μπορούμε να διακρίνουμε το πραγματικό από το κίβδηλο, κάτι δύσκολο, για την μεγάλη μάζα του λαού, που έυκολα χειραγωγείται από τα ΜΜΕ της διαπλοκής και του συστήματος.
πέρνα σήμερα από το μπλογκ μου, θέλω τη γνώμη σου.
Είστε σαμιώτης ή απλά υποψήφιος;
Αγαπητέ μου φίλε, θα περάσω να δω το μπλογκ σου ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ (υποθέτω αυτό θα εννοείς).
Είμαι σαμιώτης, δεν μπήκα τυχαία υποψήφιος στη Σάμο.
Σήμερα, 33 χρόνια μετά την εν μέρει αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974 και 26 χρόνια μετά την μεγάλη κοινωνική αλλαγή του 1981, που έφερε την ελπίδα στις πλατιές λαϊκές μάζες κι εδραίωσε το πολιτικό σύστημα με τη σημερινή του μορφή, φαίνεται πως είναι πια καιρός να αλλάξουμε σελίδα σαν κοινωνία. Η διακύρηξη της 3ης του Σεπτέμβρη του ’74 παρότι θα είναι πάντα επίκαιρη στην ουσία της, έχει ξεπεραστεί σε επίπεδο στοχοθέτησης των μέσων της επίτευξης της κοινωνικής δικαιοσύνης, της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Σήμερα, 26 χρόνια μετά την αλλαγή που έφερε η νίκη του λαού στις εκλογές του Οκτωβρίου του ’81, είναι πιο ώριμο από ποτέ το αίτημα να υπάρξει μια νέα κοινωνική αλλαγή, ένα νέο ξεκίνημα, μια φυγή προς τα εμπρός. Η Ελλάδα δείχνει κολλημένη στο παρελθόν της, χωρίς να κατανοεί ότι το αξιόλογο παρελθόν δεν πρέπει να είναι ο στόχος μας σήμερα, αλλά ο οδηγός για ένα πολύ καλύτερο μέλλον. Τα μηνύματα φτάνουν από παντού. Άνθρωποι που πονάνε για μια καλύτερη Ελλάδα αδιαφορούν, απελπισμένοι πια, άλλοι απλά αδιαφορούν, χωρίς να έχουν φανταστεί ποτέ τη δύναμη που έχουν και το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί, κάποιοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση , ασύδοτα, με μοναδικό κριτήριο το προσωπικό όφελος και λίγοι αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον, χωρίς να πτοούνται από τις αντιξοότητες.
Η λύση στο πρόβλημα δεν είναι μόνο να βρούμε νέους στόχους και συνθήματα που θα μπουν στα χείλη και στην καρδιά του καθενός. Η λύση είναι η ελπίδα. Να πιστέψει ο καθένας από εμάς ότι είναι απαραίτητη και η δική του συμβολή για να έρθει το μέλλον πιο κοντά. Κι εκεί έγκειται η δυσκολία του όλου εγχειρήματος. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο δρόμος της αλλαγής περνάει μέσα από την ελπίδα, την πίστη στις δυνατότητες του ατόμου ως μέρους μιας ευρύτερης κοινωνικής δυναμικής. Την κατανόηση του μεριδίου της ευθύνης που μας αναλογεί ως μέρος του όλου. «…Κι η άνοιξη ολοένα τους κυρίευε, σαν να μην υπήρχε άλλος δρόμος σ΄ ολόκληρη τη γη για να περάσει η άνοιξη, παρά μονάχα αυτός…», γράφει ο Ελύτης και δε βρίσκω καταλληλότερη φράση να περιγράφει αυτό που έχω στο μυαλό μου!
Η πίστη στην αλλαγή και η ελπίδα, με τη σειρά τους, έχουν ανάγκη από ξεκάθαρους στόχους. Κανείς δεν πρόκειται να αγωνιστεί για κάτι θολό και συγκεχυμένο. Στη σημερινή εποχή δεν είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς τους στόχους που πρέπει να θέσει η κοινωνία μας, εστιάζοντας τη ματιά του πίσω από την αχλή μιας γενικότερης απροσδιοριστίας. Σε τίτλους είναι οι εξής:
1) Δημοκρατία. Τα 33 χρόνια από την πτώση της χούντας μπορεί να φαίνονται λίγα σε έναν άνθρωπο 20, 30, ή ακόμα και 50 χρονών, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο διάστημα στην πραγματικότητα. Ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας δεν είναι οι φιλοδοξίες των λίγων, αλλά η αδιαφορία των πολλών.
2) Ισονομία. Κανείς δεν είναι πάνω ή πέρα από το νόμο. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να επιβλέπει με αυστηρότητα την εφαρμογή των νόμων από όλους. Πρέπει να πάψει πια να θεωρείται αυτονόητη η φράση «αυτός έχει λεφτά/γνωριμίες, θα τη γλυτώσει».
3) Ισότητα. Κάθε μέλος του κοινωνικού ιστού έχει τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, εθνικότητα, θρησκεία (ή μη), χρώμα δέρματος, κοινωνική τάξη.
4) Παιδεία. Το σημερινό σύστημα της παιδείας εγκληματεί εις βάρος των νέων Ελλήνων! Είναι ανάγκη να δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη της κρίσης και όχι της αποστήθισης. Το μεγαλύτερο βάρος χρειάζεται να πέσει στην πρωτοβάθμια και έπειτα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η επένδυση στην παιδεία είναι η επένδυση με τη μεγαλύτερη απόδοση για ένα κράτος.
5) Πατριωτισμός ουσίας και όχι κραυγών! Οι περισσότεροι «πατριώτες» και «ελληναράδες» σήμερα κλέβουν το κράτος (την Ελλάδα), μολύνουν με τα σκουπίδια τους το περιβάλλον (την Ελλάδα), καταλαμβάνουν ρουσφετολογικά θέσεις χωρίς προσόντα, θέσεις που αν κατείχαν οι άξιοι θα βοηθούσαν να πάει μπροστά…η Ελλάδα…και τα παραδείγματα είναι ατελείωτα. Όλοι αυτοί εξιλεώνονται για την καθημερινή «προδοσία» της πατρίδας, φουσκώνοντας τα στήθη τους από υπερηφάνεια στις εθνικές γιορτές και στολίζοντας το μπαλκόνι τους με τη Γαλανόλευκη. Ακόμα χειρότερα ξυλοκοπώντας κάποιον μετανάστη, μαζί με άλλους δέκα ομοίους τους.
6) Διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Εδώ έχουμε μια περίπτωση επιδίωξης του αυτονόητου. (Η Γαλλία διαχώρισε το κράτος από την εκκλησία με νόμο το 1905…)
7) Ανακατανομή του πλούτου. Η Ελλάδα είναι σήμερα ουραγός στην Ε.Ε. των 27 σε αυτό τον τομέα. Οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Φορολογία των κερδών, μείωση των έμμεσων φόρων, αύξηση του αφορολογήτου ορίου, μείωση της φοροδιαφυγής, αύξηση κατώτερων μισθών πολύ πάνω από τον πληθωρισμό, αύξηση του επιδόματος ανεργίας, οκτάωρη απασχόληση για όλους και όχι μερική απασχόληση ή ανεργία, είναι μερικές από τις προτάσεις για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός.
8) Κοινωνικό Κράτος. Παροχές σε αυτούς που έχουν ανάγκη και σε όλους τους τομείς ώστε να κλείνει σιγά-σιγά η ψαλίδα των κοινωνικών ανισοτήτων.
9) Οικολογική – Πράσινη Ανάπτυξη. Με σεβασμό στο Περιβάλλον και αποκεντρωμένο βλέμμα. Η Ελλάδα έχει τον ήλιο και τον άνεμο, δυο πηγές ενέργειας που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε με σχεδόν μηδενική ρύπανση και για πάντα.
10) Παγκόσμια κοινότητα. Η παγκοσμιοποίηση σήμερα, εκτός από κινδύνους, κρύβει και μεγάλες ευκαιρίες παγκόσμιας ανάπτυξης, ανάπτυξης κανόνων κι εφαρμογών που θα δώσουν ώθηση και σε όσους μόνοι δεν θα τα κατάφερναν ποτέ να κάνουν άλματα προς μια ποιοτικότερη ανάπτυξη. Το παγκόσμιο χωριό του διαδικτύου φέρνει λαούς, πολιτισμούς και επιτεύγματα πιο κοντά. Όπως όλα τα νέα δημιουργήματα, το πόσο καλό ή κακό θα κάνει η παγκοσμιοποίηση, δεν είναι προδιαγεγραμμένο, αλλά εξαρτάται από το πώς θα τη χρησιμοποιήσει και θα την εκμεταλλευτεί ο άνθρωπος.
Ανάρτηση Σχολίου