Christianbook.gr

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Οι ευρωπαϊστές και ο γέρων Παϊσιος

-Του Κώστα Βαξεβάνη-

Στις εσχατολογικές προφητείες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου και δεν κυκλοφορούν πια μαζί με τη Σύνοψη και τους Βίους Αγίων από γιαγιά σε γιαγιά, θα μας συμβεί μεγάλο κακό. Τα σημάδια του θα εμφανιστούν κάποια στιγμή έντονα, αλλά επειδή δεν θα τα καταλάβουμε, θα πέσουμε στον γκρεμό που οδηγεί πάντα η αμαρτία. Μετά πάλι κάτι θα γίνει κι εμείς, μόνοι ανάμεσα σε πολλούς, ο περιούσιος λαός, ο κάπου-κάπου αμαρτωλός, θα ανακάμψουμε.
Το καλό με τις εσχατολογικές προβλέψεις είναι πως πάντα υπάρχει τρόπος να επιβεβαιώνονται. Πάντα θα συμβαίνει κάποιο κακό και οι προφήτες θα παίρνουν πιστοποίηση ενορατικότητας, προδιαγράφοντας το φοβιστικό μέγεθός του. Κανένας προφήτης δεν θα διακινδυνεύσει να προβλέψει αριθμούς του τζόκερ. Μπορεί απλώς να επιβεβαιώνεται, μιλώντας για τα χειρότερα που έτσι κι αλλιώς συμβαίνουν στον κόσμο.
Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές θα πληθαίνουν οι γέροντες Παΐσιοι της πολιτικής. Που προβλέπουν ένα ζοφερό μέλλον, αλλά θα αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, να μιλάνε για το παρελθόν. Το παρελθόν είναι καταγεγραμμένο και περιέχει όλα τα στοιχεία της αποδεικτικής διαδικασίας. Ποιος έκανε τι και πότε. Αντιθέτως, το μέλλον έχει την αοριστία που μπορεί να χωρέσει από υποσχέσεις έως σενάρια καταστροφής.
Σύμφωνα με τους γέροντες Παΐσιους, που εκτός από υποψηφιότητα για προφήτες έχουν  για βουλευτές, η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό και να βρεθεί εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού εκνευρίσει αφάνταστα τον προτεσταντικό, τιμωρητικό χαρακτήρα της Μέρκελ.
Όταν το 2008 ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική κρίση, κανένας δεν περίμενε πως κάποια απλήρωτα στεγαστικά δάνεια στη Φλόριντα θ’ απειλούσαν να γκρεμίσουν όλο το οικονομικό οικοδόμημα της Γουόλ Στριτ και του Σίτι. Η συνοχή και η εξάρτηση των τραπεζών δουλεύει μια χαρά στην παγκοσμιοποιημένη ευρυθμία, αλλά γίνεται ντόμινο όταν πάει κάτι στραβά. Αν όλο αυτό συνέβη με στεγαστικά δάνεια, σκεφθείτε τι θα γίνει, αν στη θέση τους μπει μια χώρα, όπως η Ελλάδα. Και τι θα σημαίνει παραπέρα σε πολιτικό επίπεδο για το όραμα της «Ενωμένης Ευρώπης».
Η Γερμανία κερδίζει μια χαρά την περίοδο της κρίσης, την ώρα που οι άτακτες χώρες του Νότου ρίχνονται στην πυρά των μνημονίων, με διαφορετικό επιχείρημα η καθεμία. Αλλά, περιέργως, με ίδια συνταγή και ίδιο μνημόνιο. Αν ρωτήσεις γιατί η Ισπανία, που δεν έχει έλλειμμα όπως η Ελλάδα, είναι σε κρίση, θα σου πουν λόγω της φούσκα του real estate. Αν ξαναρωτήσεις γιατί η Ιρλανδία, που ήταν υπόδειγμα δημοσιονομικής τάξης, στον αντίποδα της ατίθασης Ελλάδας, καταρρέει, θα σου πουν κάτι άλλο. Η θεραπεία, όμως, είναι η ίδια. Λιτότητα.
Όλα αυτά που μπορεί να συμβούν είναι τόσο πολύπλοκα και τόσο μη προβλέψιμα, που η επιχειρηματολογία της οικονομικής Αποκάλυψης που έρχεται μοιάζει περισσότερο με το άγχος απατεώνα παπά που κλέβει το παγκάρι, φοβίζοντας με τα κακά του κόσμου. Τους άλλους, βέβαια.
Τα τηλεοπτικά πάνελ έχουν γεμίσει με ρήτορες της σωτηρίας. Σιγά μη δεν μας έσωζαν. Προφήτες του μελλοντικού κινδύνου. Αυτοαποκαλούνται «ευρωπαϊστές». Οι άλλοι είναι «δραχμολάγνοι» και οπαδοί της «απομόνωσης». Η εξήγηση του ποιος είναι τι και -περισσότερο-πόσο δίκιο έχει δεν μπορεί να αναλυθεί στα λίγα λεπτά αγωνίας της Όλγας Τρέμη.
Οι «ευρωπαϊστές» των τηλεπαραθύρων, όμως, έχουν παρελθόν. Είναι ευρωπαϊστές αυτοί που δημιούργησαν ένα κράτος γραφειοκρατίας, αναξιοκρατίας, πελατειακών σχέσεων; Που δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη του εκσυγχρονισμού που θα χτυπούσε τη διαφθορά, που θα απέτρεπε τη λειτουργία της κοινωνίας με όρους συμμορίας και θα απαγόρευε στα εκλεκτά της μέλη να παίρνουν μίζες; Είναι ευρωπαϊστές αυτοί που ασκούσαν πολιτική με όρους δεκαετίας ’60 και πολιτεύονταν με κομπορρημοσύνη και ψέματα βλαχοδήμαρχου; Είναι ευρωπαϊστές όσοι έκαναν όλη τη χώρα, αντί για ευρωπαϊκή χώρα που παράγει, μια κομπλεξική επαρχία του σύγχρονου κόσμου; Μάλλον όχι. Ευρωπαϊστής δεν είναι αυτός που κλίνει τη λέξη Ευρώπη σε όλες τις πτώσεις ή δημιουργεί φαντάσματα για να φαντάζει απειλητική. Ευρώπη δεν είναι μόνο η Μέρκελ, ούτε μόνο οι γυαλιστεροί πύργοι της Bundesbank και των τραπεζών. Η Ευρώπη είναι πολιτισμός, κοινωνικά κινήματα, οι βασικές αρχές του Δικαίου που θεμελίωσαν τον σύγχρονο κόσμο. Ούτε μπορεί να παραπαίει ανάμεσα στους άστεγους της Αθήνας και τις εξαγωγές των Μερσεντές.
Όποιος θέλει αυτή την Ευρώπη πρέπει να την υποστηρίξει, πριν τα σχέδια μιας ελίτ την καταστρέψουν. Και πρέπει να ζητήσει την πραγματική ενοποίηση και όχι την εικονική με ένα κοινό νόμισμα, όπως το ευρώ, που δεν ανταποκρίνεται σε καμιά οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Επίσης, πρέπει να την προσδιορίσει ως Ευρώπη του κοινωνικού κράτους και των δικαιωμάτων όσων την κατοικούν.
Η Ευρώπη δεν έχει ανάγκη από προφητείες για το τέλος του κόσμου αλλά από όραμα. Πολύ περισσότερο η Ελλάδα. Μέσα στη μιζέρια που γίνεται το καλύτερο εργαλείο χειραγώγησης πρέπει να αναπτυχθεί μια οραματική Ελλάδα που θα βάλει κανόνες, αλλά και όρους. Και δεν εννοώ, βέβαια, όρους δανείων.

Από την LIFO.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΒΙΒΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;


Πολλοί χριστιανοί βοηθάνε τους φτωχούς μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων ή διαφόρων τοπικών εκκλησιών και ενοριών. Η φιλανθρωπία παίζει ένα σημαντικό ρόλο ανακούφισης προς τους φτωχούς και εξαθλιωμένους συμπολίτες μας, Έλληνες και ξένους. Όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν αρκεί για την αντιμετώπιση της κοινωνικής αδικίας και των αιτιών της φτώχειας. Η φιλανθρωπία αντιμετωπίζει μικρό μέρος των συμπτωμάτων και όχι των αιτιών που προκαλούν τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Στη πραγματικότητα η φιλανθρωπία αναπόφευκτα συντηρεί και διαιωνίζει την κοινωνική αδικία, αφού δίνει στους υπεύθυνους μια καλή δικαιολογία ως μαξιλάρι ή ένα «ηθικό» άλλοθι για να συνεχιστεί η αδικία και τα αίτια της φτώχειας.
Παραθέτουμε τι γράφει -μεταξύ άλλων- ο Jim Wallis ο εκδότης του περιοδικού SOJOURNERS (“Παρεπίδημοι”) στο τεύχος του Νοεμβρίου 2011 στο άρθρο “What is Biblical Politics? ”: Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον.
«Με άλλα λόγια, η φτώχεια δεν προκαλείται από ατύχημα. Υπάρχουν άδικα συστήματα και δομές που δημιουργούν και διαιωνίζουν την φτώχεια και την ανθρώπινη δυστυχία. Και η φιλανθρωπία προς τους φτωχούς ποτέ δεν είναι επαρκής. Χρειάζεται να αγωνιστούμε να αλλάξουν οι δομές και οι θεσμικές ρυθμίσεις που προκαλούν την φτώχεια. Για να αλλάξεις την αδικία, πρέπει να αντιμετωπίσεις την πολιτική. Ο Βρετανός πολέμιος της δουλείας Γουίλιαμ Γουίλμπερφορς (William Wilberforce), για παράδειγμα, δεν έκανε μόνο έκκληση στους Άγγλους Χριστιανούς να ελευθερώσουν τους δούλους, αλλά θέλησε να τερματίσει το δουλεμπόριο, και εκείνο απαιτούσε μια μακρόχρονη πολιτική καμπάνια. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεν ήταν ικανοποιημένος να ζητήσει μόνο από τους Χριστιανούς των ΗΠΑ να μην εφαρμόζουν προσωπικά τις διακρίσεις ενάντια στους μαύρους ανθρώπους, αλλά κατανοούσε ότι το έθνος χρειάζονταν έναν νόμο πολιτικών δικαιωμάτων και μία πράξη δικαιωμάτων ψήφου. Και τα δύο χρειάζονταν την ηγεσία του Λευκού Οίκου και τις ψήφους από το Κογκρέσο.
Μία άλλη φίλη μου πρόσφατα μου είπε ότι αυτή είχε παρακολουθήσει την δυναμική ταινία για τον Wilberforce “Amazing Grace” πέντε φορές αυτόν τον χρόνο και ήταν βαθιά εντυπωσιασμένη. Ήμουν επίσης εντυπωσιασμένος όταν πρώτη φορά παρακολούθησα την ιστορία του Γουεσλιανού προσήλυτου ο οποίος έκανε τον τερματισμό της δουλείας αποστολή της ζωής του. Αλλά πάντοτε σκεφτόμουνα ότι η ταινία εστίαζε πάρα πολύ πάνω στον άνθρωπο και όχι αρκετά πάνω στο κίνημα το οποίο σάρωσε το Ηνωμένο Βασίλειο και έκανε την πολιτική νίκη εφικτή.
Ομοίως, ήταν περισσότερο από την εμπνευσμένη ρητορική του Κινγκ ότι προωθήθηκε το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα. Ήταν η εκστρατεία του Μπέρμιγχαμ, τα δραματικά γεγονότα στη Σέλμα, και η πορεία προς Μοντγκόμερι ότι εστίασε την προσοχή της χώρας και οδήγησαν σε σημαντικές νομοθετικές ενέργειες.
Χρειάζεται ένα κίνημα για να αλλάξει τη πολιτική. Η αλλαγή ποτέ δεν ξεκίνησε στην Ουάσιγκτον, αλλά αν ένα μαζικό ρεύμα μπορεί να οικοδομηθεί ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους, φτάνει τελικά στην πρωτεύουσα του έθνους.
Αυτό είναι αυτό που η Βίβλος μας διδάσκει. Η Γραφή αποκαλύπτει ένα Θεό δικαιοσύνης, όχι μόνο ένα Θεό φιλανθρωπίας. Λέξεις όπως η καταπίεση και η δικαιοσύνη γεμίζουν τη Βίβλο. Οι πιο συνηθισμένοι στόχοι των κρίσεων των προφητών, είναι οι βασιλιάδες, οι κυβερνήτες, οι δικαστές, οι εργοδότες, - οι πλούσιοι και οι ισχυροί που είναι επιφορτισμένοι με τις κυβερνήσεις του κόσμου, τα δικαστήρια, τις οικονομίες, τα συστήματα και τις δομές. Όταν αυτοί που είναι υπεύθυνοι κακομεταχειρίζονται τους φτωχούς και τους ευάλωτους, λένε οι Γραφές, δεν είναι απλώς αγενείς, αλλά και λανθασμένοι και άδικοι, και αυτό κάνει τον Θεό θυμωμένο.

Τα θέματα που απασχολούν τις Γραφές είναι πάντα οι χήρες και τα ορφανά, οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι, τα θύματα των δικαστηρίων ή των αδίστακτων εργοδοτών, οι οφειλέτες των οποίων τα χρέη πρέπει να συγχωρεθούν, οι ξένοι στη γη που πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι. Και τα θέματα των μηνυμάτων των προφητών προς τους ισχυρούς είναι ζητήματα όπως η γη, η εργασία, το κεφάλαιο, οι δικαστικές αποφάσεις, οι πρακτικές του εργοδότη, τα διατάγματα των αρχόντων, και οι αποφάσεις των ισχυρών- όλη την ουσία της πολιτικής.
Πιστεύω ότι κάνει πολύ ύποπτους εκείνους που θέλουν να ιδιωτικοποιήσουν τις περισσότερες από αυτές τις πολύ δημόσιες αποφάσεις, και οι οποίοι ισχυρίζονται ότι εμπιστεύονται την «αγορά» για να ασχοληθεί με αυτά τα πράγματα, και οι οποίοι θέλουν να αφήσουν τους ισχυρούς μόνους και τις επιχειρηματικές ελίτ χωρίς έλεγχο και να υποβιβάσουν την επίλυση της φτώχειας στην ιδιωτική φιλανθρωπία, και οι οποίοι θέλουν να μειώσουν ακόμη περισσότερο την πολιτική λογοδοσία σε εκείνους που κυβερνούν την οικονομία και την κοινωνία «κάνοντας μια κυβέρνηση τόσο μικρή που μπορεί να πνιγεί σε μία μπανιέρα», όπως περήφανα ισχυρίζονται ως στόχο τους. Το ερώτημα δεν πρέπει ποτέ να είναι ακριβώς για «μεγάλη» ή «μικρή» κυβέρνηση, αλλά μάλλον για την αποτελεσματική και έξυπνη κυβέρνηση που έχει τη δυνατότητα να κρατήσει μαζί τον πλούτο και τη δύναμη υπεύθυνους να λογοδοτούν για το κοινό καλό. [...]
Υπάρχουν συστήματα και δομές που υποστηρίζουν και διαμορφώνουν τα όρια της πολιτικής ατζέντας, και το να αμφισβητήσεις τα όρια αυτά για να φτάσουμε στις αιτίες και τις πραγματικές λύσεις είναι πάντα το προφητικό έργο. Είναι πάντα κινήσεις που «αλλάζουν τον άνεμο», και μόνο μια αλλαγή στον πολιτικό άνεμο μπορεί να αλλάξει την πολιτική των πολιτικών στην Ουάσιγκτον [σημ.μεταφραστή: και στην Αθήνα, θα προσθέταμε εμείς
]».
Το να αγωνίζεσαι για την κοινωνική δικαιοσύνη, συνεπώς είναι η βιβλική πολιτική. Και στους καιρούς που ζούμε, δεν πρέπει ως Χριστιανοί να το ξεχνούμε όταν παίρνουμε θέσεις για την πολιτική στη πατρίδα μας. Η χριστιανική πίστη με τις αρχές της δικαιοσύνης μας καλεί να υποστηρίζουμε πολιτικές που είναι υπέρ των φτωχών και των αδυνάτων και όχι -όπως γίνεται συνήθως- υπέρ των πλούσιων και των οικονομικών ελίτ. 
 
Μανώλης Καλομοίρης

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ-Τεύχος 2)

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ, Η ΑΤΖΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ


-Άρθρο του Chuck Gutenson- 
Μια δημοφιλής άποψη μεταξύ των πολιτικά συντηρητικών πάει κάπως έτσι: ενώ αναγνωρίζουν ότι η Γραφή απαιτεί το ενδιαφέρον και τη μέριμνα για τους φτωχούς και περιθωριοποιημένους, αυτό το ενδιαφέρον πρέπει να αντιμετωπιστεί από τους ιδιώτες και όχι από τις κυβερνήσεις. Αυτό είναι ένα δημοφιλές επιχείρημα, αλλά είναι καλό από μια βιβλική προοπτική; Λοιπόν, υπάρχουν μια σειρά από λόγους για να συμπεράνω ότι δεν είναι.
Πρώτον, υπάρχουν πολλά σημεία, μέσα στην Αγία Γραφή, όπου μας λένε ότι οι κυβερνητικές εξουσίες τάχθηκαν από τον Θεό. Ας δούμε δύο περικοπές. Ένα από τα κοινά παρατιθέμενα χωρία είναι τα πρώτα από την Προς Ρωμαίους 13. Δυστυχώς, πολλοί αναγνώστες φαίνεται να ξεχνούν ότι το 12 προηγείται του 13, και ως εκ τούτου, επιτρέπουν πολύ μεγάλο χώρο να ανοίξει ανάμεσα στη ζωή της κοινότητας που επιβεβαιώνεται στην προς Ρωμαίους 12 και τη δήλωση για «διορισμό της κυβέρνησης» στην προς Ρωμαίους 13. Οι πιο ενδιαφέροντες περικοπές είναι στη Κολοσσαείς 1 και 2. Στο Κολοσσαείς 1 μας λέγεται ότι όλες οι εξουσίες, αρχές, ηγεμονίες, δημιουργήθηκαν "δι’ Αυτού και γι ' Αυτόν." Ο "Αυτός" είναι, φυσικά, ο Χριστός στο άμεσο πλαίσιο, το οποίο είναι το ίδιο σαν να δηλώνει ότι δημιουργήθηκαν από και για τον Θεό. Στην Κολοσσαείς 2, μας λέγεται ότι ο Χριστός "απογύμνωσε" τις εξουσίες πάνω στον σταυρό. Πώς το έκανε αυτό; Ακριβώς με αυτό τον τρόπο: όταν ο δημιουργός των εν λόγω εξουσιών εμφανίζεται, δείχνουν ότι έχουν γίνει δαιμονικές, διότι στρέφονται εναντίον Του και Τον σταυρώνουν. Με λίγα λόγια, ο σταυρός δείχνει ότι «οι εξουσίες» μπορεί να γίνουν δαιμονικές και να αποτύχουν να υπηρετήσουν την ατζέντα για την οποία δημιουργήθηκαν. (Κολοσσαείς 1:16, 2:15).
Εάν όλες οι κυβερνητικές εξουσίες έχουν δημιουργηθεί «από αυτόν, για Αυτόν», τότε η προφανής συνέπεια είναι ότι οι αρχές σκόπευαν να υπηρετήσουν την ατζέντα του Θεού. Τώρα, θα φαίνεται περίεργο να πιστεύουμε ότι ο Θεός δημιούργησε / τοποθέτησε τις κυβερνητικές αρχές για να υπηρετούν τον σκοπό Του, αλλά στη συνέχεια να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ένα από τα πιο συνεπή θέματα της Αγίας Γραφής (μέριμνα για όσους βρίσκονται στο περιθώριο των κοινωνιών μας- των φτωχών, των χηρών, των ορφανών, κ.λπ.) εξαιρείται από την αρμοδιότητα των εν λόγω κυβερνητικών αρχών! Ισχύει η υπόθεση ότι ο Θεός σκόπευε τα άτομα να ασχολούνται με τη μέριμνα για τους φτωχούς; Φυσικά! Αλλά, είναι επίσης αλήθεια ότι ο Θεός σκοπεύει οι κοινωνικές δομές να είναι δομημένες με τρόπο που να εξυπηρετούν την ατζέντα της φροντίδας για τους περιθωριοποιημένους, και αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις έχουν ένα ρόλο να διαδραματίσουν.
Δεν μου είναι πραγματικά σαφές γιατί μερικοί πιστεύουν ότι η φροντίδα για τους φτωχούς να είναι μόνο μια «εθελοντική» πτυχή της ζωής μας. Εάν κοιτάξει κανείς σε διάφορα τμήματα του Δευτερονομίου και του Λευιτικού, είναι σαφές ότι ο Θεός δίνει νόμους που πρόκειται να εφαρμοστούν στη κοινωνία των πολιτών που αποσκοπούν στην φροντίδα για τους φτωχότερους. Ένας μπορεί να σκεφτεί τους Νόμους του Ιωβηλαίου, τους Νόμους της Απελευθέρωσης, καθώς και τους ενδιαφέροντες νόμους των Εγγυήσεων. Αυτά δεν ήταν "επιλογές" που κάποιος «εθελοντικά» μπορούσε να ακολουθήσει. Όχι, επρόκειτο για τις προσδοκίες του Θεού, προσδοκίες που επέβαλλε η νομοθεσία.
Μερικοί προσπαθούν έξυπνα να αντισταθούν στις προφανείς επιπτώσεις με τον υπαινιγμό ότι όλα αυτά είναι γιατί το αρχαίο Ισραήλ ήταν μια «θεοκρατία». Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να σταθεί. Αρκεί να λάβουμε υπόψη το Ιεζεκιήλ 16, όπου μας λέγεται ότι η αμαρτία των Σοδόμων ήταν ότι απέτυχε να ακούσει την κραυγή των απόρων. Αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, επειδή η καταστροφή των Σοδόμων ήρθε πριν από τη χορήγηση του νόμου, και τα Σόδομα δεν ήταν μέρος του «εκλεκτού λαού». Παρόλα αυτά, ο Θεός είδε την ανάγκη για την πόλη-κράτος να αναλάβει την ευθύνη για την φροντίδα των φτωχών και των περιθωριοποιημένων τόσο φανερά που ο Θεός πήρε την πιο σοβαρή σωφρονιστική πράξη εναντίον της. Επιπλέον, ο Θεός δεν τιμώρησε τα "άτομα" που απέτυχαν να αναλάβουν τη φροντίδα των ενδεών, Αυτός κατέστρεψε την πόλη-κράτος που απέτυχε να δει αυτή την υποχρέωση. (Ιεζεκιήλ 16:48-50).
Ο εγωισμός, η ανάγκη να έχουμε τον έλεγχο - όλα αυτά είναι λόγοι για τους οποίους αντιστεκόμαστε στο γεγονός ότι ο Θεός επιτάσσει οι κυβερνήσεις να έχουν ρόλο στη φροντίδα για όλους όσους έχουν ανάγκη. Όχι καλοί, αλλά είναι λόγοι. Αυτό που είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί είναι καλοί βιβλικοί λόγοι για τους οποίους ο πιστός ακόλουθος του Ιησού, θα αντιταχθεί σε μια κυβέρνηση που έχει ρόλο στη φροντίδα για τους φτωχούς. Θα το κάνουν τέλεια; Όχι βέβαια. Όλοι οι πιο λογικοί πιστοί του Ιησού πρέπει να είναι θαρραλέοι στο να πιέζουν τις κυβερνήσεις για την εξυπηρέτηση της ατζέντας για την οποία δημιουργήθηκαν, και να την υπηρετούν καλά!

Μετάφραση από Μανώλη Καλομοίρη του άρθρου Governments,a Kingdom Agenda and Reading Scripture Badly της ιστοσελίδας του περιοδικού SOJOURNERS. 
O Chuck Gutenson είναι ο Επιχειρησιακός Διευθυντής του Sojourners.