Christianbook.gr

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Το πρόβλημα επιβίωσης των μικρών επιχειρήσεων εξαιτίας ενός εχθρικού κράτους. Συνέντευξη ΧΑΡΗ ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΥ από ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Καλές θέσεις από ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ  στη συνέντευξη του υποψήφιου Ευρωβουλευτή ΧΑΡΗ ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΥ για το πρόβλημα επιβίωσης των μικρών επιχειρήσεων που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εντελώς εχθρικό κράτος.
Ένα διεφθαρμένο και πελατειακό κράτος που καλεί μικρές επιχειρήσεις με χαμηλό εισόδημα των 5 , 6 και 7-8 χιλιάδων ευρώ να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές 4.000 -5000 € τον χρόνο και με το νέο φορο-ΛΗΣΤΡΙΚΟ να πληρώνουν φόρο τουλάχιστον το 100% του εναπομείναντος ειδοδήματος!
Που σημαίνει πχ για εισόδημα τεκμαρτό 10.000 € -4500 ΟΑΕΕ=5.500 € βγαίνει φόρος 1430 € +55% προκαταβολή φόρου επόμ.χρόνου+650 € τέλος επιτηδεύματος=2.866,50 €.
Το οποίο σημαίνει ότι ενώ το πραγματικό σου εισόδημα στο παράδειγμα είναι ας πούμε 7.000 €, καλείσαι να πληρώσεις το κράτος 4500 ΟΑΕΕ +2866,50 ΦΟΡΟΥΣ=7.366,50 €!

BINGO!
Το κράτος τις πολύ μικρές επιχειρήσεις που φυτοζωούν (γι' αυτό το 55% ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ να πληρώνουν τον ΟΑΕΕ και μένουν ανασφάλιστοι 1.000.000 μέλη των οικογενειών τους) τις καλεί να πληρώνουν ΦΟΡΟΥΣ και ΕΙΣΦΟΡΕΣ που ξεπερνάνε ΟΛΟ το ετήσιο εισόδημά τους!!!

Βέβαια το ερώτημα πως θα ζήσουν, αν δόσουν αυτά τα χρήματα, προφανώς δεν απασχολεί τους "εγκεφάλους" του Υπουργείου Οικονομικών!
Ας κόψουν τον λαιμό τους! Ας βγουν στον πλειστηριασμό τα σπίτια τους!
Ας κλείσουν τις επιχειρήσεις τους (αν και τη φορο-ΛΗΣΤΕΙΑ δεν θα τη γλιτώσουν εφόσον ο φόρος αφορά το προηγούμενο έτος)!
Μακάρι να δοθεί σύντομα λύση για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις, γιατί αν συνεχιστεί η ΦΟΡΟΜΠΗΧΤΙΚΗ και ΑΔΙΚΗ πολιτική των κυβερνήσεων του παλαιού κομματικού πελατειακού συστήματος, το 2015 δεν πρόκειται να έχουν απομείνει πολλές ανοιχτές.
Όχι για την υπαρκτή πτώση του τζίρου τους λόγω της συνεχιζόμενης λιτότητας, αλλά λόγω της εχθρικής στάσης του ελληνικού κράτους με τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ εισφορές και φόρους σε όσες πολύ μικρές επιχειρήσεις έχουν πράγματι χαμηλό εισόδημα!

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Χρειάζεται ΟΛΙΣΤΙΚΗ λύση για τους άστεγους, όχι φιλανθρωπία! (Άρθρο του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ)

Ψηφίζουν οι άστεγοι;

του Κώστα Αργυρού, ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Πάνε περίπου 20 χρόνια από την πρώτη φορά, που σε ένα σταθμό του μετρό στη Βιέννη ένας άστεγος μου περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο ενώ “τα είχε όλα μια φορά”, σπίτι, δουλειά, οικογένεια ξαφνικά βρέθηκε μόνος στο δρόμο. Τότε η περιγραφή του μου είχε φανεί λίγο απίθανη για να είναι απόλυτα αληθινή. Στο μεταξύ έχω συνειδητοποιήσει κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι ότι τελικά δεν είναι καθόλου δύσκολο να συμβεί. Το βιώνουμε πια και στην Ελλάδα όπου αν και δεν υπάρχουν ασφαλή στοιχεία, ο αριθμός των ανθρώπων δίχως στέγη υπολογίζεται από 15 έως 20 χιλιάδες.
Αν ρωτήσετε κάποιον ή κάποια από αυτούς, που απασχολούνται με το ζήτημα, για το αν “ψηφίζουν οι άστεγοι” θα κουνήσει με ειρωνεία το κεφάλι του. Οι άστεγοι έχουν ελάχιστη κοινωνική άρα και πολιτική εκπροσώπηση. Είναι λογικό να μην ενδιαφέρονται οι περισσότεροι για εκλογές και κόμματα, αν και έχουν υπάρξει περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια, που κάποιοι “ευφυείς τύποι” προσπάθησαν να αγοράσουν ψήφους τέτοιων ανθρώπων. Προς τι λοιπόν αυτός ο πόνος ψυχής, που έπιασε προεκλογικά πάλι τους κυβερνώντες; Είναι προφανές ότι το θέμα “πουλάει”, όταν η εκάστοτε κυβέρνηση θέλει να δείξει κοινωνική ευαισθησία.
Το πρόβλημα είναι ότι η προσέγγιση γίνεται πάντα στην λογική της φιλανθρωπίας και έχει πάντα πρόσκαιρο, επικοινωνιακό χαρακτήρα. Ανακοινώνονται κάποια μέτρα με τη μορφή παυσίπονου, αλλά για συνολική και μόνιμη θεραπεία ουδείς ενδιαφέρεται. Αν μιλήσετε με κάποιο ειδικό θα σας πει για παράδειγμα ότι τα πολυδιαφημισμένα συσσίτια δεν αποτελούν το υπ΄αριθμόν ένα πρόβλημα. “Ενα πιάτο φαΐ θα το βρουν οι περισσότεροι” ισχυρίζονται οι εκπρόσωποι ΜΚΟ, που δραστηριοποιούνται στο χώρο. Ούτε καν η στέγαση αυτή καθεαυτή. Το ζήτημα δεν είναι απλά να προσφέρεις ένα υπνωτήριο και ένα ντους στον άστεγο και να ξεμπερδέψεις με τη συνείδησή σου. Ούτε να δημιουργήσεις κάποια γκέτο, που θα αναπαράγουν το πρόβλημα μέχρι τη στιγμή που κάποια κοινοτικά κονδύλια θα εξαντληθούν και οι άνθρωποι αυτοί θα ξαναβρεθούν στο δρόμο.
Το πολύ πιο δύσκολο είναι να επεξεργαστείς μια πολιτική, που θα έχει σαν στόχο της την “επιστροφή” στην φυσιολογική ζωή. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για κάποιον που μένει στο δρόμο είναι ίσως το ψυχολογικό που προκαλεί η απότομη πτώση και η αποξένωσή του από την “φυσιολογικότητα”. Εδώ χρειάζεται μια εξειδικευμένη παρέμβαση με πρώτη και βασικότερη την ψυχολογική υποστήριξη, που θα αποτρέψει τον άστεγο από την πλήρη απόρριψη του ίδιου του του εαυτού και τελικά την ολική παραίτηση. Αν συνυπολογιστεί ότι οι άστεγοι μπορεί να έχουν και άλλου είδους προβλήματα όπως η κατάθλιψη, ο αλκοολισμός, η εξάρτηση από ουσίες ή ακόμα και οι εκκρεμότητες με διάφορες υπηρεσίες η υπόθεση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Και φυσικά για τον άστεγο ισχύει ότι και για κάθε άνθρωπο. Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και απαιτεί και διαφορετική αντιμετώπιση.
Πολλές οργανώσεις τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα επιχειρούν λοιπόν να ξεφύγουν από την παραδοσιακή αντιμετώπιση “ένα πιάτο φαγητό-μια κουβέρτα-ένα καταφύγιο για τη νύχτα” και προσπαθούν να υλοποιήσουν προγράμματα πολύ πιο συνολικά άρα και πιο δύσκολα.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με προγράμματα κατασκευής κοινωνικών κατοικιών, κοινωνικής επιχειρηματικότητας, αντιμετώπισης των διαφόρων εξαρτήσεων, επαγγελματικής κατάρτισης, που θα αλληλοσυμπληρώνονται και θα αλληλοβοηθιούνται με στόχο πάντα την επανένταξη.
Η αλήθεια είναι ότι η ολιστική αντιμετώπιση του προβλήματος δεν είναι απλή ακόμα και σε χώρες, όπου αυτό δεν αποτελεί “νεωτερισμό” της κρίσης. Για παράδειγμα στη Γαλλία ο αριθμός έχει σχεδόν διπλασιαστεί και φτάνει τις 150.000 περίπου. Σχετικά νέο είναι και το φαινόμενο των άστεγων εργαζόμενων, ανθρώπων δηλαδή που ενώ έχουν δουλειά, ο μισθός τους είναι τόσο χαμηλός, που δεν μπορούν να συντηρήσουν σπίτι. Εκπρόσωποι οργανώσεων μας μίλησαν για κάποιους που αναγκάζονται να ζουν και να κοιμούνται μέσα στο αυτοκίνητό τους, ελπίζοντας ότι θα βρουν κάποια φτηνή στέγη στο μέλλον. Κατά ένα τρίτο υπολογίζεται ότι αυξήθηκε ο αριθμός των αστέγων και στη Μ.Βρετανία, την ώρα που και εκεί η κυβέρνηση κόβει ότι μπορεί από το κοινωνικό κράτος.
Τον περασμένο Ιανουάριο το ευρωκοινοβούλιο απαίτησε με ψήφισμα του την επεξεργασία από την Επιτροπή ακριβώς μιας τέτοιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αστεγία.
Είναι γνωστό ότι το ζήτημα αφορά κυρίως τις εθνικές κυβερνήσεις, αλλά ένας επιστημονικός οδηγός για την αντιμετώπισή του σε συνδυασμό με την εξεύρεση κάποιων κονδυλίων για την χρηματοδότηση προγραμμάτων επανένταξης θα μπορούσε να χωρέσει στη φιλόδοξη στρατηγική “Ευρώπη 2020”. Οι ευρωβουλευτές που ψήφισαν τη σχετική απόφαση (γιατί παραδόξως υπήρξαν και κάποιοι που ψήφισαν κατά) ζητούν επίσης την αξιοποίηση κονδυλίων από προγράμματα κοινωνικών επενδύσεων και υπογραμμίζουν ότι η αστεγία δεν αποτελεί ούτε έγκλημα αλλά ούτε και συνειδητή επιλογή κάποιων μποέμ τύπων. Ανάλογη απόφαση πάντως είχε ληφθεί και το 2011 και από τότε λίγα πράγματα έγιναν. Το επόμενο ευρωκοινοβούλιο ίσως να μπορέσει να πιέσει περισσότερο τις κυβερνήσεις και την Επιτροπή προς την κατεύθυνση αντιμετώπισης του προβλήματος. Και ίσως μετά από μια πενταετία κάποιοι από τους σημερινούς άστεγους να πάνε και να ψηφίσουν επειδή δεν θα είναι πια άστεγοι…
Το σχετικό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου εδώ

6 Μαϊου 2014

ΠΗΓΗ